Archive for ژانویه 2010

اعدام دو مبارز دیگر
ژانویه 28, 2010

می تونست هر کدوم از ما یا یکی از عزیزان ما جای اونا باشه. سکوت جایز نیست. هموطن سکوت جایز نیست….. ۲۲ بهمن همه با هم

تحریم اخراجی های ۳
ژانویه 18, 2010

تحریم اخراجی های ۳ و اطلاع رسانی به دیگران وظیفه ملی همه ماست .. فیلم چندش آور ۴ مزدور (دهنمکی-داوودآبادی-کاسه ساز-شریفی نیا) را تحریم میکنیم

منم آرش، سپاهی مردی آزاده، به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را اینک آماده.
ژانویه 8, 2010

آرش کمانگیر
آرش کمانگیر

داستان آرش کمانگیر به روایت سیاوش کسرایی

برف می‌بارد؛
برف می‌بارد به روی خار و خاراسنگ.
کوه‌ها خاموش،
دره‌ها دلتنگ،
راه‌ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ…
بر نمی‌شد گر ز بام کلبه‌ها دودی،
یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی‌آورد،
ردِّ پاها گر نمی‌افتاد روی جاده‌ها لغزان،
ما چه می‌کردیم در کولاک دل آشفتهٔ دم سرد؟

آنک، آنک کلبه‌ای روشن،
روی تپه، روبه روی من…

در گشودندم.
مهربانی‌ها نمودندم.
زود دانستم، که دور از داستان خشم برف و سوز،
در کنار شعلهٔ آتش،
قصه می‌گوید برای بچه‌های خود عمو نوروز،
گفته بودم زندگی زیباست.
گفته و ناگفته، ای بس نکته‌ها کاینجاست.

آسمان باز؛
آفتاب زر؛
باغ‌های گل؛ دشت‌های بی در و پیکر؛

سر برون آوردن گل از درون برف؛
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب؛
بوی عطر خاک باران خورده در کهسار؛
خواب گندم زارها در چشمهٔ مهتاب؛
آمدن، رفتن، دویدن؛
عشق ورزیدن؛
در غم انسان نشستن؛
پا به پای شادمانی‌های مردم پای کوبیدن؛

کار کردن، کار کردن؛
آرمیدن؛
چشم انداز بیابان‌های خشک و تشنه را دیدن؛
جرعه‌هایی از سبوی تازه آبِ پاک نوشیدن؛

گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن؛
هم نفس با بلبلان کوهی آواره خواندن؛
در تله افتاده آهوبچگان را شیردادن و رهانیدن؛
نیم روز خستگی را در پناه دره ماندن؛

گاه گاهی،
زیرِ سقفِ این سفالین بام‌های مه گرفته،
قصه‌های درهم غم را ز نم نم‌های باران‌ها شنیدن؛
بی تکان گهوارهٔ رنگین کمان را
در کنار بام دیدن؛

یا، شب برفی،
پیشِ آتش‌ها نشستن،
دل به رؤیاهای دامن گیر و گرمِ شعله بستن…

آری، آری، زندگی زیباست.
زندگی آتش گهی دیرنده پابرجاست.
گر بیفروزیش، رقص شعله‌اش در هر کران پیداست.
ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست.

پیرمرد، آرام و با لبخند،
کنده‌ای در کورهٔ افسرده جان افکند.
چشم هایش در سیاهی‌های کومه جست وجو می‌کرد؛
زیر لب آهسته با خود گفت وگو می‌کرد:

زندگی را شعله باید برفروزنده؛
شعله‌ها را هیمه سوزنده.
جنگلی هستی تو، ای انسان!

جنگل، ای روییده آزاده،
بی دریغ افکنده روی کوه‌ها دامان،
آشیان‌ها بر سرانگشتان تو جاوید،
چشمه‌ها در سایبان‌های تو جوشنده،
آفتاب و باد و باران بر سرت افشان،
جان تو خدمت گرِ آتش
سربلند و سبز باش، ای جنگلِ انسان!

«زندگانی شعله می‌خواهد»، صدا سرداد عمو نوروز،
شعله‌ها را هیمه باید روشنی افروز.
کودکانم، داستان ما ز آرش بود.
او به جان خدمت گزار باغ آتش بود.

روزگاری بود؛
روزگار تلخ و تاری بود.
بخت ما چون روی بد خواهان ما تیره.
دشمنان برجان ما چیره.
شهرِ سیلی خورده هذیان داشت؛
بر زبان بس داستان‌های پریشان داشت.
زندگی سرد و سیه چون سنگ؛
روزِ بدنامی،
روزگار ننگ.
غیرت اندر بندهای بندگی پیچان؛
عشق در بیماری دل مردگی بی جان.

فصل‌ها فصلِ زمستان شد،
صحنهٔ گلگشت‌ها گم شد، نشستن در شبستان
در شبستان‌های خاموشی،
می تراوید از گلِ اندیشه‌ها عطر فراموشی.

ترس بود و بال‌های مرگ؛
کس نمی‌جنبید، چون بر شاخه برگ از برگ.
سنگر آزادگان خاموش؛
خیمه گاه دشمنان پرجوش.

مرزهای مُلک،
همچو سرحدّات دامن گستراندیشه، بی سامان.
برج‌های شهر،
همچو باروهای دل، بشکسته و ویران.
دشمنان بگذشته از سرحدّ و از باور…
هیچ سینه کینه‌ای در بر نمی‌اندوخت.
هیچ دل مهری نمی‌ورزید.
هیچ کس دستی به سوی کس نمی‌آورد.
هیچ کس در روی دیگر کس نمی‌خندید.

باغ‌های آرزو بی برگ؛
آسمان اشک‌ها پربار.
گرم رو آزادگان در بند؛
روسپی نامردمان در کار

انجمن‌ها کرد دشمن؛
رایزن‌ها گردِ هم آورد دشمن؛
تا به تدبیری که در ناپاک دل دارند،
هم به دست ما شکستِ ما براندیشند.
نازک اندیشان شان، بی شرم،
که مباداشان دگر روزِ بهی در چشم،
یافتند آخر فسونی را که می‌جستند
چشم‌ها با وحشتی در چشم خانه
هر طرف را جست وجو می‌کرد؛
وین خبر را هر دهانی زیرِ گوشی بازگو می‌کرد.

آخرین فرمان، آخرین تحقیر
مرز را پروازِ تیری می‌دهد سامان!
گر به نزدیکی فرود آید،
خانه هامان تنگ،
آرزومان کور
ور بپرّد دور،
تا کجا؟ … تا چند؟
آه! … کو بازوی پولادین و کو سرپنجهٔ ایمان؟

هر دهانی این خبر را بازگو می‌کرد؛
چشم ها،‌بی گفت و گویی،
هر طرف را جست و جو می‌کرد.

پیرمرد، اندوهگین، دستی به دیگر دست می‌سایید.
از میان دره‌های دور، گرگی خسته می‌نالید.
برف روی برف می‌بارید.
باد بالش را به پشتِ شیشه می‌مالید.

صبح می‌آمد.  پیرمرد آرام کرد آغاز،
پیشِ روی لشکر دشمن سپاهِ دوست؛
دشت نه، دریایی از سرباز

آسمان الماسِ اخترهای خود را داده بود از دست
بی نفس می‌شد سیاهی در دهان صبح؛
باد پر می‌ریخت روی دشت باز دامن البرز.

لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت دردآور،
دو دو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر؛
کودکان بر بام،
دختران بنشسته بر روزن،
مادران غمگین کنارِ در.

کم کمَک در اوج آمد پچ پچ خفته.
خلق، چون بحری برآشفته،
به جوش آمد؛
خروشان شد؛
به موج افتاد؛
برش بگرفت و مردی چون صدف
از سینه بیرون داد.

«منم آرش،
چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن؛
منم آرش، سپاهی مردی آزاده،
به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را
اینک آماده.

مجوییدم نسب،
فرزند رنج و کار؛
گریزان چون شهاب از شب،
چو صبح آمادهٔ دیدار.

مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش؛
گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش.
شما را باده و جامه
گوارا و مبارک باد!
دلم را در میان دست می‌گیرم
و می‌افشارمش در چنگ، –
دل، این جام پر از کینِ پر از خون را؛
دل، این بی تاب خشم آهنگ

که تا نوشم به نامِ فتح تان در بزم؛
که تا کوبم به جام قلب تان در رزم!
که جامِ کینه از سنگ است.
به بزم ما و رزم ما، سبو و سنگ را جنگ است.

درین پیکار،
در این کار،
دل خلقی است درمشتم،
امید مردمی خاموش هم پشتم.

کمان کهکشان در دست،
کمان داری کمان گیرم.
شهاب تیزرو تیرم؛
ستیغ سربلند کوه مأوایم؛
به چشم آفتاب تازه رس جایم.
مرا تیر است آتش پر؛
مرا باد است فرمان بر.

ولیکن چاره را امروز زور و پهلوانی نیست.
رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست.
در این میدان،
بر این پیکان هستی سوز سامان ساز،
پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز.»

پس آن گه سر به سوی آسمان برکرد،
به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد:

درود، ای واپسین صبح، ای سحر بدرود!
که با آرش تو را این آخرین دیدار خواهد بود.
به صبح راستین سوگند!
به پنهان آفتاب مهربار پاک بین سوگند!
که آرش جان خود در تیر خواهد کرد،
پس آنگه بی درنگی خواهدش افکند.

زمین می‌داند این را، آسمان‌ها نیز،
که تن بی عیب و جان پاک است.
نه نیرنگی به کار من، نه افسونی؛
نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است.

درنگ آورد و یک دم شد به لب خاموش.
نفس در سینه‌ها بی تاب می‌زد جوش.

ز پیشم مرگ،
نقابی سهمگین بر چهره، می‌آید.
به هر گام هراس افکن،
مرا با دیدهٔ خون بار می‌پاید.
به بال کرکسان گرد سرم پرواز می‌گیرد،
به راهم می‌نشیند، راه می‌بندد؛
به رویم سرد می‌خندد؛
به کوه و دره می‌ریزد طنین زهرخندش را،
و بازش باز می‌گیرد.

دلم از مرگ بی زار است؛
که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است.
ولی، آن دم که ز اندوهان روانِ زندگی تار است؛
ولی، آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکار است؛
فرو رفتن به کام مرگ شیرین است.
همان بایستهٔ آزادگی این است.

هزاران چشم گویا و لب خاموش
مرا پیک امید خویش می‌داند.
هزاران دست لرزان و دل پرجوش
گهی می‌گیردم، گه پیش می‌راند.

پیش می‌آیم.‌

دل و جان را به زیورهای انسانی می‌آرایم.
به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند،
نقاب از چهرهٔ ترس آفرین مرگ خواهم کند.»

نیایش را، دو زانو بر زمین بنهاد.
به سوی قله‌ها دستان ز هم بگشاد؛
برآ، ای آفتاب، ای توشهٔ امّید!
برآ، ای خوشهٔ خورشید!
تو جوشان چشمه ای، من تشنه‌ای بی تاب.
برآ، سرریز کن، تا جان شود سیراب.
چو پا در کام مرگی تندخو دارم،
چو در دل جنگ با اهریمنی پرخاش جو دارم،
به موج روشنایی شست و شو خواهم؛
ز گل برگ تو، ای زرینه گل، من رنگ و بو خواهم.

شما، ای قله‌های سرکش خاموش،
که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می‌سایید،
که بر ایوان شب دارید چشم انداز رؤیایی،
که سیمین پایه‌های روز زرین را به روی شانه می‌کوبید،
که ابر آتشین را در پناه خویش می‌گیرید؛
غرور و سربلندی هم شما را باد!
امیدم را برافرازید،
چو پرچم‌ها که از باد سحرگاهان به سر دارید.
غرورم را نگه دارید،
به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید.

زمین خاموش بود و آسمان خاموش.
تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش.
به یال کوه‌ها لغزید کم کم پنجهٔ خورشید.
هزاران نیزهٔ زرّین به چشم آسمان پاشید.
نظر افکند آرش سوی شهر، آرام.
کودکان بر بام؛
دختران بنشسته بر روزن؛
مادران غمگین کنار در؛
مردها در راه.
سرود بی کلامی، با غمی جان کاه،
ز چشمان بر همی شد با نسیم صبح دم هم راه.
کدامین نغمه می‌ریزد،
کدام آهنگ آیا می‌تواند ساخت،
طنین گام‌های استواری را که سوی نیستی مردانه می‌رفتند؟
طنین گام‌هایی را که آگاهانه می‌رفتند؟

دشمنانش، در سکوتی ریشخند آمیز،
راه وا کردند.
کودکان از بام‌ها او را صدا کردند،
مادران او را دعا کردند.
پیرمردان چشم گرداندند.
دختران، بفشرده گردن بندها در مشت،
همرهِ او قدرت عشق و وفا کردند.
آرش، امّا همچنان خاموش،
از شکاف دامن البرز بالا رفت.
وز پی او،
پرده‌های اشک پی در پی فرود آمد.

بست یک دم چشم هایش را عمو نوروز،
خنده بر لب، غرقه در رؤیا.
کودکان، با دیدگان خسته و پی جو،
در شگفت از پهلوانی ها.
شعله‌های کوره در پرواز،
باد در غوغا.

شام گاهان،‌
راه جویانی که می‌جستند آرش را به روی قله ها، پی گیر،
بازگردیدند،
بی نشان از پیکر آرش،
با کمان و ترکشی بی تیر.
آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش.
کار صدها صد هزاران تیغهٔ شمشیر کرد آرش.

تیر آرش را سوارانی که می‌راندند بر جیحون،
به دیگر نیم روزی از پی آن روز،
نشسته بر تناور ساق گردویی فرو دیدند.
و آنجا را، از آن پس،
مرزِ ایران شهر و توران بازنامیدند.

آفتاب،
در گریز بی شتاب خویش،
سال‌ها بر بام دنیا پا کشان سر زد.

ماهتاب،
بی نصیب از شبروی هایش، همه خاموش،
در دل هر کوی و هر برزن،
سر به هر ایوان و هر در زد.
آفتاب و ماه را درگشت
سال‌ها بگذشت.
سال‌ها و باز،
درتمام پهنهٔ البرز،
وین سراسر قلهٔ مغموم و خاموشی که می‌بینید،
وندرون دره‌های برف آلودی که می‌دانید،
رهگذرهایی که شب در راه می‌مانند
نام آرش را پیاپی در دل کهسار می‌خوانند،
و نیاز خویش می‌خواهند.

با دهان سنگ‌های کوه آرش می‌دهد پاسخ.
می کندشان از فراز و از نشیب جاده‌ها آگاه؛
می دهد امید،
می نماید راه.

در برون کلبه می‌بارد.
برف می‌بارد به روی خار و خاراسنگ.
کوه‌ها خاموش،
دره‌ها دل تنگ.
راه‌ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ

کودکان دیری است در خوابند،
در خواب است عمو نوروز.
می گذارم کنده‌ای هیزم در آتش دان.
شعله بالا می‌رود پرسوز…

گرم رو آزادگان در بند ۰۰۰ روسپی نامردمان در کار
ژانویه 8, 2010

گرم رو آزادگان در بند

گرم رو آزادگان در بند

روسپی نامردمان در کار

روسپی نامردمان در کار

فراخوان برای ساخت سرود جنبش سبز
ژانویه 4, 2010

مسلما این حرکت تنها با کمک تمام یاران سبز جنبش انجام شدنی است. پس از تمامی دوستان و وبلاگ نویسان در خواست می شود تا با ارسال خبر و لینک این پست در وبلاگها، سایت های اجتماعی (مانند Facebook, Twitter, Friend Feed و غیره)، گروه های کاربری مانند گروه های یاهو و در نهایت حتی به صورت دهان به دهان، تمامی هنرمندان ایرانی در سراسر جهان را از این حرکت آگاه نمایند. باشد که بار دیگر صدای زنان و مردان جنبش سبز، این بار با صدای شعر و موسیقی لرزه بر اندام مزدوران و جنایتکاران جمهوری اسلامی انداخته و با زبان هنر همگان را به جنبش پیروز و سبز ایرانیان دعوت نماید.

بدین وسیله وبلاگ ‹انجمن سبزها› از کلیه هنرمندان شاعر و موسیقیدان دعوت می کند تا آثار خود را برای ایمیل زیر ارسال نمایند:

sabz.commuinty@gmail.com

مراحل کار بترتیب زیر خواهد بود:

۱- مرحله اول ارسال شعر از شاعران عزیز تا پایان روز ۱۰ ام بهمن ماه

۲- نظر سنجی راجع به اشعار فرستاده شده در وبلاگ و انتخاب سه شعر برتر

۳- ارسال موسیقی توسط هنرمندان برای اشعار برتر

۴- نظرسنجی راجع به موسیقی ها و انتخاب سرود

به نظر وبلاگ انجمن سبزها اشعار و موسیقی های ارسال شده باید شرایط زیر را دارا باشند:

۱- قابل درک برای عموم مردم

۲- حفظ کردن شعر ها باید راحت باشد

۳- مردم باید بتوانند به راحتی در تظاهرات ها و جمع های خودشان سرود را دسته جمعی بخوانند

۴- دوری از بی احترامی به اشخاص

۵- حتی الامکان مفاهیمی چون صلح و امید در اشعار و موسیقی باشد

اسامی کلیه هنرمندانی که در این حرکت فرهنگی شرکت کنند، پس از پیروزی جنبش (در صورت تمایل) انتشار خواهد یافت. با این وجود هیچ اجباری در ارسال آثار با نام و یا حتی ایمیل شخصی نمی باشد. ترجیحا بهتر است به هنگام ارسال کلیه مسائل امنیتی رعایت شوند.

کلیه موارد فوق (نحوه ارسال و نظرسنجی، مراحل، شرایط و حتی تاریخ ها) تنها بخشی از یک ایده خام هستند. بنابراین وبلاگ انجمن سبزها از هنرمندان و سایر دوستان درخواست می کند تا با پیشنهادات و انتقادات و نظرات خود این وبلاگ را در جهت هر چه بهتر اجرا کردن این حرکت فرهنگی یاری رسانند.

به قول ‹باب مارلی› عزیز
ژانویه 3, 2010

شما ممکنه که بتونین بعضی وقتها بعضی ها رو فریب بدین، اما نمی تونین همیشه همه رو فریب بدین.

ما روشنایی رو دیدیم، پس ما برای حقوقمون بپا می خیزیم

برگرفته از آهنگ ‹Get Up, Stand Up›

اعتصاب دانشجویان دانشگاه آزاد واحد مرکز
ژانویه 2, 2010

دانشجویان دانشکده حقوق دانشگاه آزاد واحد مرکز در حمایت ازاعتراض دانشجویان علم و صنعت و امیرکبیر برای آزادی دانشجویان در بند و اعتراض به کشته شدن دانشجویان دانشگاه آزاد مشهد ، از شرکت در کلاسهای درس امروز خودداری کرده و مانع برگزاری کلاسهای درس شدند.

منبع موثق: از یکی از اساتید دانشکده حقوق